Letnie okienko transferowe to gorący czas dla piłkarzy, a amerykańscy zawodnicy nie są wyjątkiem. Po Mistrzostwach Świata kilku reprezentantów USA znalazło nowe kluby, szukając nowych wyzwań i szans na rozwój.
Arfsten ląduje w idealnej sytuacji w Middlesbrough, dołączając do rosnącej grupy Amerykanów w klubie z aspiracjami Premier League. Dla Arfstena to wręcz wymarzone miejsce. Trafia do solidnego klubu z bogatą historią, który ma realne ambicje awansu do Premier League, a na miejscu zastaje już dwóch innych rodaków. To szansa, by udowodnić swoją wartość w Championship, lidze znacząco różniącej się od MLS, ale nie stanowiącej przy tym gigantycznego skoku pod względem umiejętności. Z perspektywy reprezentacji, ten ruch pozwoli Arfstenowi pozostać w kręgu zainteresowań, zwłaszcza jeśli pokaże, że potrafi grać na europejskim poziomie. Middlesbrough z kolei stawia na strategię "Boro-merica", widząc w amerykańskich zawodnikach z MLS potencjalną przewagę rynkową i dobrą inwestycję z wysokim potencjałem, co potwierdził przypadek Aidana Morrisa. Choć kwota transferu Arfstena nie jest niska, jak na zawodnika bez europejskiego doświadczenia, klub wyraźnie wierzy w swój plan. Columbus, jako klub sprzedający, wykonuje doskonałą robotę, rozwijając zawodnika i sprzedając go za znaczącą kwotę, którą można przeznaczyć na dalszy rozwój drużyny.
Reyna otrzymuje potrzebny mu świeży start w Strasburgu, ale kluczem do odblokowania jego potencjału będzie zdrowie. To dla Gio kolejny, bardzo potrzebny nowy rozdział, po tym jak stało się jasne, że Borussia Mönchengladbach nie może mu zapewnić tego, czego potrzebuje. Dołącza do nowej ligi i nowego kraju, co pozwala mu w pełni odwrócić kartę od problemów w Bundeslidze. W przypadku Reyny najważniejsza jest jego kondycja. Jeśli Strasburg znajdzie sposób, by utrzymać go w dobrej formie i zapewnić mu potrzebny czas gry, ten transfer powinien się powieść. W przeciwnym razie, trudno oczekiwać, by kolejny klub z czołowej europejskiej ligi zaryzykował z zawodnikiem, który nie wykazał zdolności do długoterminowego utrzymania formy. Klub z Alzacji widzi sens w tym ruchu, biorąc pod uwagę wiek Reyny, jego doświadczenie i potencjał, który drzemał w nim jako w jednym z najbardziej obiecujących talentów w Borussii Dortmund. Za tę cenę to stosunkowo nisko ryzykowne posunięcie, szczególnie dla klubu, który może liczyć na wsparcie swoich powiązań z Chelsea i ewentualnie sprowadzić kogoś innego, jeśli transfer nie wypali. Borussia Mönchengladbach jasno postawiła sprawę od początku – skład był zbyt liczny i ktoś musiał odejść. Reyna był oczywistym kandydatem. Kwota transferu nie jest duża, ale jest bliska temu, co zapłacili za niego. Podobnie jak Strasburg teraz, Gladbach próbowało odblokować jego potencjał, ale nigdy im się to nie udało.
Berhalter, dzięki swojemu ruchowi do Middlesbrough, ponownie łączy siły z Aidanem Morrisem, co daje mu idealną platformę do dalszego rozwoju. Jego występy na Mistrzostwach Świata, zwłaszcza umiejętność strzałów z dystansu, z pewnością zwróciły na niego uwagę, co czyni ten transfer niejako nieuniknionym. Biorąc pod uwagę wygasający kontrakt, kluczowe było znalezienie odpowiedniego miejsca. Middlesbrough może być tym miejscem. Ponownie spotka się z długoletnim przyjacielem i kolegą z drużyny, Morrisem, a także z Arfstenem, tworząc trio wychowanków klubu z Columbus. Berhalter, który jest nieco późnym talentem, pokazał, że potrafi zmieniać przebieg gry zarówno swoimi umiejętnościami, jak i energią. Jeśli doda do swojej gry pewne niuanse, osiągnie nowy poziom. Middlesbrough widziało Berhaltera, swojego gwiazdora środka pola Morrisa i potencjał połączenia ich sił. Natychmiastowa chemia między nimi powinna pomóc nowemu nabytkowi zadomowić się zarówno na boisku, jak i poza nim. Berhalter wydaje się być fizycznie gotowy na Championship, a jego dośrodkowania ze stałych fragmentów gry mogą przynieść drużynie cenne punkty. Dla zespołu walczącego o awans, może to być kluczowe. Vancouver, z kolei, stara się jak najlepiej wykorzystać trudną sytuację. Berhalter najprawdopodobniej odszedłby po sezonie, co postawiło klub przed niemożliwym wyborem: zatrzymać go i liczyć na sukcesy, czy postąpić słusznie, sprzedać go i zarobić. Wybrano to drugie. To oczywiście osłabi drużynę w tym sezonie, ale może być właściwym ruchem w dłuższej perspektywie. Ostatecznie jednak Whitecaps woleliby mieć Berhaltera w swoim składzie.
Przejście Kochena do Lyngby daje obiecującemu bramkarzowi dokładnie to, czego potrzebuje na tym etapie kariery: realną szansę na regularną grę. Bez względu na wszystko, musi grać. Kochen ma 20 lat, co wciąż jest młodym wiekiem jak na bramkarza, ale nadszedł czas, by opuścił akademię Barcelony i rozpoczął własną profesjonalną karierę. Dotychczas miał sporo czasu na naukę zarówno na treningach, jak i z ławki rezerwowych, ale jeśli chce być pierwszym bramkarzem reprezentacji USA w tym cyklu, musi zacząć grać. Duńska liga nie jest najwyższym poziomem, ale stanowi dobry punkt wyjścia. Dopóki będzie grał dużo meczów w tym sezonie, wszystko będzie dobrze. Dla Lyngby to łatwe zwycięstwo. Klub pozyskuje bramkarza na wypożyczenie z Barcelony, który ma potencjał do gry w pierwszym składzie, z opcją wykupu za rozsądną kwotę, co może przynieść zysk. To dla klubu tej wielkości wręcz idealna sytuacja. Jeśli Kochen zdoła wygrać rywalizację o miejsce w składzie i rozwinąć się do poziomu wartego, powiedzmy, 10-15 milionów dolarów, będzie to niesamowity interes. Dla Barcelony była to właściwa decyzja dla rozwoju Kochena. Droga do gry w pierwszej drużynie Blaugrany jest całkowicie zablokowana, co oznacza, że Kochen jest teraz aktywem, a nie zawodnikiem pierwszego zespołu. Aby zwiększyć wartość tego aktywa, Barca wysłała go w miejsce, gdzie jego wartość może wzrosnąć, mając nadzieję na odzyskanie części środków w przyszłości. Barcelona w zasadzie nic nie traci, ale postąpiła słusznie wobec swojego zawodnika, dając sobie jednocześnie szansę na zarobek w przyszłości.
