Po finałowym starciu, które zapisało się w pamięci bardziej ze względu na brutalną fizyczność Argentyny niż na emocje pod bramką czy indywidualne błyski, to Hiszpania wyszła zwycięsko, zdobywając swoje drugie w historii Mistrzostwo Świata. Decydującego gola w dogrywce strzelił Ferran Torres, pozostawiając Lionela Messiego i spółkę w rozpaczy.
To był turniej, który dostarczył nam walkę o Złotego Buta na miarę legend. Messi mierzył się z Kylianem Mbappe i Ousmane Dembele z Francji, Erlingiem Haalandem z Norwegii oraz Harrym Kane'em i Jude Bellinghamem z Anglii w tytanicznym boju o indywidualne wyróżnienie. Ostatecznie to Mbappe okazał się triumfatorem, i to nie tylko w kontekście edycji 2026, 27-latek jest już samodzielnym najlepszym strzelcem w historii Mistrzostw Świata. Nic więc dziwnego, że Francuz znalazł się w drużynie turnieju według GOAL, ale kto jeszcze do niego dołączył w naszej najlepszej jedenastce z Mistrzostw Świata 2026?
Bramkarz, który skradł serca
Vozinha, 40-letni bramkarz z Wysp Zielonego Przylądka, w Ameryce Północnej podbił serca kibiców, stając się najważniejszym zawodnikiem swojej drużyny w ich nieoczekiwanej drodze do fazy pucharowej. Chociaż Niebieskie Rekiny mogły nie wygrać ani jednego meczu, golkiper był kluczowy w zdobyciu trzech remisów w fazie grupowej z Hiszpanią, Urugwajem i Arabią Saudyjską, zapewniając swojej drużynie minimalną liczbę punktów wymaganą do awansu na starcie z ówczesnym mistrzem, Argentyną. Vozinha zyskał uznanie po serii siedmiu interwencji w niezwykłym bezbramkowym remisie z późniejszymi mistrzami w pierwszym meczu Wysp Zielonego Przylądka, a następnie przebił to osiągnięcie przeciwko Argentynie w fazie pucharowej, notując kolejne osiem obron, dzięki czemu jego drużyna postawiła Messiemu i spółce trudne warunki, aż do dogrywki. Vozinha stał się kultową postacią, a jego nazwisko zostało zapisane w historii Mistrzostw Świata. Na jego cześć nazwano nawet nowy gatunek stworzenia morskiego.
Od nieznanego do mistrza
Mistrzostwa Świata mają moc transformowania kariery zawodnika, a Pedro Porro z pewnością należy do tych, którzy wydają się skorzystać na pobycie w Ameryce Północnej. Obrońca Tottenhamu nie był nawet podstawowym prawym obrońcą Hiszpanii przed turniejem, ale nie oglądał się za siebie po zastąpieniu Marco Llorente z Atletico Madryt w składzie La Roja na mecz ostatniej 32 z Austrią. Teraz jest mistrzem świata. Porro błysnął w tamtym spotkaniu, skutecznie neutralizując lewą flankę Austrii i demonstrując swoje ofensywne instynkty, pojawiając się w polu karnym przeciwnika, aby zapewnić swojej drużynie dwubramkowe prowadzenie. Utrzymując miejsce w składzie przeciwko Portugalii w 1/8 finału, Porro był wśród wyróżniających się zawodników Hiszpanii, notując więcej defensywnych interwencji niż ktokolwiek inny na boisku (dziewięć), i ponownie zaimponował, zwłaszcza w ataku, przeciwko Belgii w ćwierćfinale. Jeśli to nie było wystarczające, ponownie pokazał klasę w półfinale, strzelając drugiego gola jak doświadczony napastnik, zapewniając swojej drużynie komfortowe prowadzenie nad Francją, a jego dośrodkowanie doprowadziło do bramki w finale.
Obok Porro w solidnej linii obrony Hiszpanii, Pau Cubarsi grał z jakością, która zaprzeczała jego 19 latom, stając się wyróżniającym się środkowym obrońcą turnieju w Ameryce Północnej. Ten nastolatek jest w dużej mierze odpowiedzialny za to, że drużyna Luisa de la Fuente straciła tylko jedną bramkę w całym swoim triumfalnym marszu po Puchar Świata i zasłużenie zdobył nagrodę dla Młodego Piłkarza. Cubarsi może zaliczyć Cristiano Ronaldo, Mbappe i Messiego do grona gwiazd, których skutecznie neutralizował na drodze do zdobycia pucharu, a jego występ przeciwko Francuzowi w półfinale był szczególnie imponujący, ponieważ zneutralizował główną siłę ofensywną Les Bleus. Pokazał, dlaczego jest tak wysoko ceniony przez swój klub, Barcelonę, dzięki swoim umiejętnościom podania i opanowaniu piłki, pomagając w pewny i płynny sposób rozgrywać akcje do przodu.
Nie był to typowy turniej pod względem defensywy dla Argentyny, ponieważ mistrzowie flirtowali z przedwczesnym odpadnięciem przez całą fazę pucharową i dotarli do finału w ostatniej chwili, ale niewielu uosabiało ich waleczność i nigdy się nie poddającą postawę tak jak drobny środkowy obrońca Manchesteru United, Lisandro Martinez. To, czego mu brakowało w wzroście, nadrabiał umiejętnościami gry piłką i oczywiście mistrzostwem w "ciemnych sztuczkach". Statystycznie należał do najlepszych środkowych obrońców turnieju, a także okazał się kluczowy w ofensywie, asystując przy bramce Messiego precyzyjnym podaniem nad obroną, a następnie strzelając nie do zatrzymania bramkę w dogrywce w szalonym zwycięstwie ostatniej 32 nad Wyspami Zielonego Przylądka. Szkoda, że jego finał został przerwany przez kontuzję.
Jeśli przed Mistrzostwami Świata 2026 istniały wątpliwości co do Marca Cucurelli, to teraz z pewnością ich nie ma. Fani Chelsea już dawno wiedzieli, że jest jednym z najlepszych lewych obrońców na świecie, a teraz prawdopodobnie wszyscy inni się z tym zgodzą. Nowy nabytek Realu Madryt był skałą na lewej flance obrony Hiszpanii i ogromną częścią systemu De la Fuente w drodze do zdobycia drugiego tytułu. Cucurella nie dał się minąć ani razu w pięciu meczach poprzedzających finał, w tym w meczach z Ousmane Dembele, zdobywcą Złotej Piłki, i dynamo Bayernu Monachium, Michaelem Olise, którzy zostali skutecznie wyłączeni z gry w półfinałowym starciu z Francją. A jeszcze nie wspomnieliśmy o jego wkładzie ofensywnym; lewy obrońca regularnie wspierał atak, notując asystę przeciwko Arabii Saudyjskiej w fazie grupowej i dokładając dwie asysty w zwycięstwie ostatniej 32 nad Austrią dzięki dwóm precyzyjnym dośrodkowaniom do Mikela Oyarzabala.
Jaki idealny timing od Rodriego. Właśnie wtedy, gdy było to najbardziej potrzebne, zdobywca Złotej Piłki 2024 odnalazł swoją najlepszą formę, by poprowadzić Hiszpanię do trofeum z pozycji defensywnego pomocnika. Gwiazda Manchesteru City grała w swoim metronomicznym stylu, dyktując tempo z roli numeru sześć, wykonując setki celnych podań i przerywając niezliczone kontrataki przeciwnika. Był absolutnie niezbędny dla sposobu gry drużyny De la Fuente; Rodri miał najwyższy wskaźnik wygranych pojedynków spośród wszystkich pomocników turnieju, wykonał najwięcej podań przełamujących linię w ostatniej tercji na Mistrzostwach Świata od czasów legendy Niemiec, Toniego Kroosa (62), zdobywając je w 2014 roku, wykonał więcej podań w ostatniej tercji niż jakikolwiek inny zawodnik i, co niezwykłe, wykonał najwięcej podań przez
